Pierwsze 100 osób w społeczności: jak zacząć od zera

Jak zbudować społeczność od zera: zasada trzech kręgów

Społeczność od zera buduje się od środka na zewnątrz: najpierw kilka osób, które już ufają marce, potem grupa założycielska, a dopiero na końcu szersze otwarcie. Jak zbudować społeczność, która przetrwa pierwsze miesiące? Nie zaczynaj od ogłoszenia „założyliśmy grupę, dołączajcie”, bo osoby, które przyjdą pierwsze, trafią do pustego miejsca i nie wrócą.

Kolejność ma znaczenie, bo pierwsze osoby wyznaczają normy. Jeśli rdzeń zadaje pytania i odpowiada innym, nowi członkowie robią to samo. Jeśli rdzeń milczy, nowi też milczą.

Ten tekst rozwija jeden z etapów opisanych w przewodniku po budowaniu społeczności wokół marki. Zanim zaczniesz zapraszać ludzi, musisz wiedzieć, gdzie będzie toczyć się rozmowa – porównanie opcji znajdziesz w zestawieniu grupa, Discord czy kanał nadawczy.

Zanim zaprosisz pierwszą osobę: przygotowanie

Przed pierwszym zaproszeniem przygotuj pięć rzeczy, bo nowa osoba w ciągu kilku sekund ocenia, czy miejsce jest dla niej.

1. Obietnica społeczności w jednym zdaniu. „Tu właściciele psów z dużych miast wymieniają się sprawdzonymi trasami spacerów i wiedzą o szkoleniu”. Zdanie trafia do opisu, zaproszeń i pierwszego posta.
2. Opis osoby, dla której jest społeczność, i tej, dla której nie jest (np. sprzedawcy konkurencyjnych produktów). Pomoże ci opis persony i grupy docelowej.
3. Regulamin i pytania przy dołączaniu. Krótkie zasady i 2–3 pytania, które odsieją spam i pomogą poznać nowych członków. Wzór znajdziesz we wzorze regulaminu społeczności.
4. Wiadomość powitalna – stały tekst, który dostaje każda nowa osoba.
5. 10 pierwszych postów zaplanowanych na 2–3 tygodnie, opisanych w kolejnej sekcji.

Konfigurację grupy na Facebooku krok po kroku – ustawienia prywatności, pytania i Asystenta administratora – opisujemy w poradniku o tym, od czego zacząć grupę na Facebooku.

Lista 150 kandydatów: skąd wziąć pierwszych członków?

Pierwszych członków szukaj wśród osób, które już mają kontakt z marką, i spisz ich w arkuszu, zanim wyślesz pierwsze zaproszenie. Przygotuj 150–200 nazwisk lub profili: nie każdy odpowie, nie każdy dołączy, a nie każdy, kto dołączy, będzie aktywny.

Źródła kandydatów w zależności od typu firmy:

• Sklep internetowy: klienci, którzy kupili co najmniej dwa razy, osoby oznaczające markę na zdjęciach, autorzy szczegółowych opinii, osoby zadające pytania w wiadomościach.
• Firma lokalna: stali klienci z karty lojalnościowej, osoby, które przychodzą na wydarzenia, sąsiedzi i współpracujące lokale.
• Marka z produktem cyfrowym: aktywni użytkownicy, osoby zgłaszające pomysły i błędy, uczestnicy szkoleń.
• B2B: klienci, uczestnicy webinarów, osoby komentujące posty ekspertów firmy, kontakty handlowców. Jak rozwijać takie relacje bez spamu, opisujemy w tekście o sieci kontaktów na LinkedInie, a całą specyfikę – w poradniku o społeczności w B2B.

W arkuszu zapisz przy każdej osobie: skąd ją znasz, dlaczego pasuje (konkretny powód), kanał kontaktu, datę zaproszenia i odpowiedź. Powód przyda się w treści zaproszenia, a dane – do oceny, które źródła dają najaktywniejszych członków.

Wzory zaproszeń, które ludzie przyjmują

Zaproszenie, które działa, jest imienne, podaje konkretny powód, mówi, co osoba zyska, i daje poczucie wyjątkowości bez przesady. Poniższe wzory dopasuj do tonu marki.

Wiadomość prywatna na Instagramie lub Facebooku (krąg 1) „Cześć, [imię]! Widzę, że od dawna komentujesz nasze posty o [temat] i często pomagasz innym w komentarzach. Zakładamy zamkniętą grupę dla osób, które [obietnica]. Zanim ją otworzymy, zapraszamy 10 osób, które nadadzą jej ton – bardzo chcielibyśmy, żebyś była jedną z nich. Link: [link]. Daj znać, co o tym myślisz!”

E-mail do stałych klientów (krąg 2) „Temat: Zaproszenie do grupy założycielskiej [nazwa] [Imię], jesteś z nami od [okres] i kupiłeś(-aś) [produkt]. Otwieramy społeczność dla osób, które chcą [obietnica]. Przez pierwsze tygodnie będzie w niej tylko 30 osób – członków założycieli. Co dostajesz: [2–3 konkrety, np. odpowiedzi ekspertów, wcześniejszy dostęp do nowości]. Dołączysz tutaj: [link].”

Zaproszenie na żywo (firma lokalna) „Zakładamy grupę dla stałych gości, w której będziemy ogłaszać nowe menu wcześniej i pytać o zdanie przed zmianami. Chce Pani dołączyć? Zostawię kartkę z kodem.”

Wiadomość na LinkedInie (B2B) „[Imię], dzięki za komentarz pod webinarem o [temat]. Zbieramy małą grupę [stanowisko] z firm [branża], którzy wymieniają się doświadczeniami w [problem]. Zero sprzedaży, raz w miesiącu spotkanie online. Chcesz dołączyć?”

Po tygodniu wyślij jedno przypomnienie osobom, które nie odpowiedziały. Drugiego nie wysyłaj – brak odpowiedzi to też odpowiedź.

Pierwsze 10 postów i powitanie nowych osób

Pierwsze posty mają dać ludziom łatwy powód do odezwania się, a nie informować o ofercie. Plan na pierwsze 2–3 tygodnie:

Pierwsze wydarzenie na żywo przyspiesza poznawanie się członków bardziej niż tydzień postów – scenariusz znajdziesz w tekście o sesjach pytań i odpowiedzi na żywo (AMA). Z postów, które wywołają najwięcej rozmów, zrób stałe formaty według zasad z poradnika o rytuałach w społeczności.

Każdą nową osobę witaj imiennie, najlepiej raz w tygodniu wspólnym postem („Witamy w tym tygodniu: Ania z Gdańska, Marek z Lublina…”) i dodatkowo odpowiedzią pod jej przedstawieniem się. Gdy wiesz, że dwie osoby mają podobny problem lub zainteresowanie, oznacz je w jednym wątku i przedstaw sobie. To najskuteczniejszy sposób, by rozmowy przestały przechodzić wyłącznie przez markę.

Progi: kiedy otworzyć się szerzej?

Społeczność otwieraj szerzej dopiero wtedy, gdy działa bez ciągłego podtrzymywania przez markę. Trzy sygnały, że to dobry moment:

• codziennie pojawia się co najmniej kilka nowych wpisów lub komentarzy,
• co tydzień kilka wątków zaczynają członkowie, a nie marka,
• pytania dostają odpowiedź w ciągu kilku godzin, także od członków.

Wtedy ogłoś społeczność w newsletterze, w bio, na stronie, w opakowaniach i w postach na profilach. Firmy lokalne mogą dodać informację w lokalu, a te, które prowadzą kanał na WhatsAppie, zaprosić do grupy jego obserwujących – zasady łączenia obu narzędzi opisujemy w tekście o kanałach i społecznościach na WhatsAppie.

Mierz od pierwszego dnia trzy liczby: członków, osoby aktywne w ostatnich 30 dniach i wątki zaczęte przez członków. Jak je interpretować i jakie progi przyjąć, wyjaśniamy w tekście o zdrowiu społeczności.

Co zrobić, gdy nikt nie dołącza albo nikt nie pisze?

Gdy start idzie gorzej niż zakładałeś(-aś), najpierw ustal, na którym etapie ludzie odpadają: przy zaproszeniu, przy dołączaniu czy po dołączeniu. Każdy z tych problemów ma inną przyczynę i inne rozwiązanie.

• Mało osób przyjmuje zaproszenie (mniej niż co piąta) – obietnica jest zbyt ogólna albo zaproszenie nie podaje powodu. Przepisz je tak, żeby w pierwszym zdaniu było jasne, co konkretnie osoba zyska, i sprawdź, czy wysyłasz je osobom, które naprawdę interesują się tematem.
• Ludzie klikają link, ale nie kończą dołączania – próg jest za wysoki: zbyt wiele pytań przy dołączaniu, konieczność instalacji nowej aplikacji, długie oczekiwanie na zatwierdzenie. Ogranicz pytania do 2–3 i zatwierdzaj zgłoszenia przynajmniej dwa razy dziennie.
• Członkowie dołączają, ale milczą – posty są informacyjne, a nie rozmowne. Zamień ogłoszenia na pytania z łatwą odpowiedzią, oznaczaj konkretne osoby („Kasiu, ty pisałaś o tym w zeszłym tygodniu – jak to rozwiązałaś?”) i napisz do 5 milczących członków prywatnie z prośbą o radę.
• Piszą tylko te same 3–4 osoby – to normalne na początku, ale nie może trwać. Wyróżniaj każdego nowego autora, a aktywnych członków poproś, żeby odpowiadali na wpisy nowych osób.

Jeśli po 4 tygodniach intensywnej pracy w społeczności nadal nie ma rozmów między członkami, wróć do obietnicy. Najczęściej okazuje się, że wspólny interes jest za słaby – ludzie lubią markę, ale nie mają powodu, by rozmawiać ze sobą.

Najczęstsze błędy przy starcie społeczności

Najczęstszy błąd to otwarcie grupy dla wszystkich pierwszego dnia i ogłoszenie jej w feedzie. Przychodzi kilkadziesiąt osób, nikt nie wie, co robić, i po tygodniu grupa jest martwa.

• Brak listy kandydatów. Zaproszenia wysyłane „na bieżąco” kończą się po 15 osobach.
• Zaproszenia bez powodu. Ogólne „dołącz do naszej grupy” nie mówi, dlaczego akurat ta osoba i co zyska.
• Pusta grupa w dniu startu. Brak opisu, zasad i pierwszych postów zniechęca pierwsze osoby.
• Marka mówi, członkowie milczą. Posty informacyjne zamiast pytań i zaproszeń do rozmowy.
• Brak odpowiedzi na pierwsze wpisy. Nowa osoba, której przedstawienie się zostało bez reakcji, nie napisze drugi raz.
• Sprzedaż od pierwszego tygodnia. Oferty w grupie, zanim powstało zaufanie, zmieniają ją w tablicę ogłoszeń.
• Start w kilku miejscach naraz. Grupa, serwer i kanał otwarte jednocześnie dzielą i tak małą liczbę osób.

Plan na pierwsze 6 tygodni

Plan zakłada jedną osobę z 4–5 godzinami tygodniowo. W małej firmie można go połączyć z pracą nad profilami według zasad z poradnika o strategii social media dla małej firmy.

Tydzień 0 – przygotowanie. Obietnica, opis członka, regulamin, pytania przy dołączaniu, wiadomość powitalna, 10 postów. Lista 150–200 kandydatów w arkuszu.

Tydzień 1 – rdzeń. Zaproś 10–15 osób z kręgu 1. Opublikuj post powitalny i przedstaw się jako pierwszy(-a). Odpowiadaj na każdy wpis w ciągu kilku godzin.

Tydzień 2–3 – założyciele. Zaproś 40–60 osób z kręgu 2, żeby dołączyło 20–30. Publikuj według planu, witaj nowych imiennie, łącz osoby o podobnych zainteresowaniach. Zorganizuj pierwsze krótkie wydarzenie na żywo.

Tydzień 4 – kontrola. Sprawdź trzy progi z poprzedniej sekcji. Zapytaj 5 aktywnych osób, co by zmieniły. Nadaj status członków założycieli.

Tydzień 5–6 – pierwsza fala. Jeśli progi są spełnione, ogłoś społeczność szerzej. Jeśli nie, przez kolejne 2 tygodnie zapraszaj dalej imiennie i zmień formaty, które nie wywołały rozmowy. Po 6 tygodniach zapisz punkt odniesienia: liczbę członków, aktywnych osób i wątków członków.